Een wilde ochtend

Er lag sneeuw, en niet zo’n beetje ook! Dat was natuurlijk de uitgelezen kans om het bos in te gaan. Samen met mijn vriend besloten we de Veluwe op te gaan, zonder vast plan, gewoon om te zien wat we zouden tegenkomen. In de sneeuw is alles mooi: van roodborstjes tot misschien zelfs groter wild.

We liepen nog geen uur toen ik iets zag bewegen op het pad naast ons. Meteen riep ik: “Hé, wat loopt daar?” Al snel werd het duidelijk… een wolf! Hij liep van ons af en had ons in eerste instantie niet door. We doken snel achter een paar bosjes, zodat hij ons niet zou zien. Voor ik het doorhad, had ik mijn camera al in de aanslag en begon ik als een gek te fotograferen. Hoe groot is de kans dat je een wolf tegenkomt? Nadat hij ons even had aangekeken, liep hij rustig weg en verloren we hem uit het oog. Onze ochtend kon nu al niet meer stuk.

We liepen verder en zagen nog veel meer moois. Overal sporen van zwijnen, edelherten en natuurlijk wolven. Op een gegeven moment kwamen we op een pad waar zóveel wolvensporen stonden dat het duidelijk was: hier hadden drie wolven naast elkaar in een mooie draf gelopen. We besloten even een zijpad in te gaan. Toen we later terugkeerden op het hoofdpad, zagen we ineens sporen die er eerder nog niet lagen. Achter onze rug hadden drie wolven in de sneeuw staan spelen. Ze moesten dus nog ergens in de buurt zijn. Hoe bizar!

We hadden nog geen vijf stappen gezet of ja hoor: een wolf stak snel het pad over. Verbaasd bleven we staan en wachtten af. De sporen in de sneeuw lieten drie wolven zien… zou het echt? En of! Nog geen halve minuut later staken er twee wolven tegelijk het pad over. Echt waanzinnig. Een adrenaline­golf schoot door mijn lijf. Drie wolven bij elkaar, zomaar voor onze neus.

We stonden even stil om bij te komen en na te genieten van deze ontmoeting. We waren nog geen tien minuten verder toen er ineens opnieuw een wolf in volle vaart het pad overstak. Nog voordat we het konden bevatten, rende hij ook weer terug. Vier wolven in drie uur tijd – dat voelt bijna onwerkelijk.

Na deze ervaring besloten we een ander pad in te slaan. Een half uur later zei mijn vriend plots: “Zwijnen, bukken!” Direct daarna rende er een groep zwijnen, in eerste instantie zo’n acht, op ongeveer honderd meter afstand door het bos. Ze sloegen af en zouden het pad waar wij liepen oversteken. En dat deden ze. Op zo’n dertig meter voor ons stak de groep over, zonder ons ook maar op te merken. Alsof ze door iets werden opgejaagd…

Tot onze grote verbazing renden er ook twee kleine, bruine diertjes mee: jonge zwijntjes! Echt ongelooflijk schattig. Onze wandeling was meer dan geslaagd. Wat een wilde ochtend!